Umudum Küçük Elif/ 1.Bölüm - Bir Deli Mavi

28 Ocak 2017 Cumartesi

Umudum Küçük Elif/ 1.Bölüm

elifin hayatı, umudun hikayesi, aşk, umutsuzluk,



       Bir hayatı anlatmaya neresinden başlanır inanın bilmiyorum. Ama sanki anlatmalıyım gibi hissediyorum. Ben Aylin hemşire. Birçok insanın işkolik olarak nitelendirdiği, belli bir kesimin duygusuz olduğumu iddia ettiği kişiyim ben. Ben bunların hiçbiri değilim aslında. Ha belki hepsinden biraz ama tamamen değil. 

       Şuan bir onkoloji servisinde çalışıyorum. Hayatı yarım kalan ama azimle yaşama tutunan birçok insanın olduğu bir yer burası.İşte bir hayatı anlatmaya karar verdiğim yer de burası. "Elif" İşte benim minik umut ışığım. Bana insanları sevebileceğimi kanıtlayan küçük melek. Şimdi onun buraya geldiğini öğrendim. Yolu uzun, o yüzden biraz geçmişe gidip yaşadıklarımı anlatmak istiyorum...   5 ay evvel...

      Hava gayet sıcaktı fakat ben yine fular takmayı ihmal etmemiştim. Hastaneye geldiğimde hayli acıkmıştım ve kahvaltı için bir şeyler aldım ve çimenlerde oturuyordum. Sonrasında kod verildi. Acil durum kodu ile birlikte koşarak gittim acile. Küçük Elif'i ilk o zaman gördüm.  Nefes, nefese kalmıştı. Ela gözleri boncuk boncuk bana bakıyordu. Sonra birlikte servise çıktık. Lösemi tanısı koyulmuştu miniğime. Kalp kapaklarından birinde de ciddi bir hasar varmış. Normalde sık sık geliyorlarmış hastaneye ama ilkkez kemoterapi alacaktı.

       Küçük Elif çok korkuyordu. Olacaklardan habersiz bakınıyordu etrafa. Ona bunların bir oyun olduğunu ve yakında evine döneceğini anlatıyorduk. Geceleri aileleri odalardan çıkarıyorduk. Elif en çok bu zamanlarda korkuyordu. Bende o uyuyana kadar ayrılmıyordum yanından. Sabah olunca Elif'in ağlama sesi aldı tüm servisi. Saçları dökülmüştü ve çok üzülmüştü. Hayat boyu hiç bu kadar acıyı aynı anda almamıştım üzerime. Dağıldım, istemsizce aktı gözlerimden yaş...

       Sonra gidip konuştum Elif'le. Ona bunun geçici bir süreç olduğundan bahsettim. 8 yaşında bir çocuk ne kadar anlarsa, o kadar anladı durumu.  Ağladı, o gece çok ağladı, sonra bir ara uyuya kaldı. Sonra uyandığında yanıma yaklaştı. Elimi tuttu, kulağıma eğilip "Hadi saçlarımı keselim dedi" Lavaboya gidip saçlarını kazıdık Elif'in. Sabah geldiğinde annesi çok ağladı. Bana sarıldı ve daha çok ağladı.

      Artık eve çok az gidiyor, zamanımın çoğunu Elif'le geçiriyordum. Ona şiirler okuyor bazen de onun için yazıyordum. Bir akşam kendi yazdığım bir şiiri okurken bana dönüp "Aylin abla, sen aşık mısın?" diye sordu. O an durup düşündüm, acaba minik Elif aşkı ne derece biliyor, ona nasıl anlatmalıyım. Düşündüm ve " hayır kuzucum, aşık sayılmam" diyebildim. 

       Bir sabah saat 4 gibi uyandım. Evde hayli yorgun haldeyken ani bir kara ile saçıma makası vurdum. Belimde gezinen saçlarımı, hiç düşünmeden kesip attım. Elif'e gittiğimde bana çok kızmıştı. Ama zaten bunu hep istediğime onu ikna ettim. Ona kendi hemşire bonelerimden getirdim. O kadar çok yakıştı ki. O gün çok eğlendi minik kız. Ben de uzun zamandır bu kadar mutlu olmamıştım. 

       Her şey yolunda gidiyordu. Elif'le dans ediyorduk. Bir anda durdu küçük kız. Ne yapacağımı bilemedim. Seslendim ve cevap vermedi. Kollarıma yığıldı kaldı. Gözlerimden çıkan bir kaç damla yaş ile acil durum kodu vermeleri için bağırdım...

                    Devamı var...

16 yorum:

  1. Çok kutsal bu meslekte karşılaşılanlar... Kana bakamayan hatta adını duyamayan biri olarak bu hizmeti hep tekdir ediyorum.

    Gerçek mi kurgu mu bilmiyorum; ama benzeri pek çok öykü olduğuna eminim. Hepsine acil şifalar diliyorum. Dualarımda oldular, olacaklar.

    Devamını bekliyoruz :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kutsal bir meslek gerçekten.
      Hikayenin gerçek karakterleri de var fakat çoğunluğu kurgudan oluşuyor.
      Ama bu şekilde çok insan var. Hepsine şifa diliyorum.
      Değerli yorumunuz için çok teşekkür ederim. 💙💙

      Sil
  2. Hastayla kurulan bu bu duygusal bağ nasıl ilerleyecek merak ettim :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu kadar bağ kurmak aslında zor duruma sokuyor insanları. Okuduğunuz ve değer verip yorum yaptığınız için teşekkür ederim. 💙💙

      Sil
  3. Yine cok guzel bir hikayeye baslamissin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim canım. Beğenmene sevindim. Çok öpüyorum 💙💙

      Sil
  4. Bu duygu selinin nasil akacagini merakla bekliyorum
    İzmir de Behcet Uz cocuk onkolojisi zitaretlerimiz geldi aklıma yuzlerinde ki minicik bir gulumsemeyle gozyaslarina bogulan anneler o minicik kalplerin cektigi aciları gordukce kahrolmamak mümkün degil:((
    Tum yavrulara ve bu hastalikla bogusan herkese acil sifalar.
    Cok duygulandım yuregine kalemine saglik.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. En ufak bir gülümseme için dünyayı veren anneler var oralarda. Değerleri yorumun beni çok mutlu etti. Hikayeme güç verdi. Her şey için çok teşekkür ederim. 💙💙

      Sil
  5. Cok duygulandim. Boule hikayeler hayatin gercek yuzunu gormemizi sagliyor. Emegine saglik.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim. Ben de yazarken duygulanıyorum inanın. 🙂

      Sil
  6. Bu iyi kalpli hemşirenin aynı zamanda da minik elifin hikayesi umarım musmutlu bir sonla biter :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kader onlara bir son yazdı. Okuduğunuz için teşekkür ederim. Sevgilerimle 💎🙂

      Sil
  7. Devamını sabırsızlıkla bekliyorum,kalbe dokunan bir hikaye olacak belli

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Okuduğun için teşekkür ederim. Devamı yazıldı. Umarım paylaşacağım ama ne zaman o bir soru işareti. 🙂

      Sil
  8. Devamını Heyecanla bekliyorum Rabbım Tüm hastalara Şifalar versin inşallah Yüreğine sağlık deli mavim sevgiler

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim canım. Allah herkese şifa versin. Sevgilerimle 🙂

      Sil